Zo’n dag met knoopjes

Dinsdagochtend. Het brood is op, de melk is zuur en de kinderen vliegen elkaar al voordat het acht uur is in de haren. Een pot pindakaas valt kapot in duizend stukjes. Het regent.

Zo’n dag. En toch doe ik mijn nieuwe schoenen aan met die akelig hoge hakken.

Net op tijd drop ik de kinderen in de klas en scheur ik door naar de rechtbank.  Onderweg belt mijn cliente mij. Ze is er al en wil nog even vragen of ze echt mee naar binnen moet, want ze zag dus net haar ex toen ze binnenkwam. En die zei in het voorbijlopen: ‘ Alles goed?’ tegen haar. Alles goed! Ze is er woedend over. En ze vraagt of ik snel kom. Ik doe mijn best.

Het is veel te druk bij de rechtbank en ik kan geen parkeerplaats vinden.  Ik kom net voordat de zaak wordt uitgeroepen de rechtbank binnen lopen maar echt snel gaat het niet vanwege die nieuwe schoenen. Cliente staat te popelen bij de deur. Ik vind mezelf echt een vervelend mens door zo laat te komen. Haar zenuwen zijn voelbaar in de hele gang.

Net als ik mijn toga heb dichtgeknoopt, roept de bode de zaak uit. Veelbetekenend knikt cliente naar iets achter me. Haar ex met zijn advocaat. Vriendelijk groet zijn advocaat me, hij kijkt nors naar beneden. Cliente zwiert haar haar over haar schouders. Ik zie dat ook zij nieuwe schoenen aan heeft.

De man en zijn advocaat lopen de zaal in . Mijn cliente er achteraan en ik in haar kielzog. Bij de deur gebaart de bode naar me. Even denk ik dat hij een Kill-beweging maakt, maar dan realiseer ik me dat hij naar mijn hals wijst. Mijn befje hangt op half zeven aan 1 knoopje!  Dankbaar blijf ik nog even in de deuropening staan om de boel vast te knopen. De rechter schraapt zijn keel. Ik voel dat ik op moet schieten en met het dikke dossier onder mijn ene arm en mijn tas aan de andere arm loop ik zo snel mogelijk door het gangpad naar voren de zaal in. En daar ga ik.

Als in slow motion voel ik hoe de punt van mijn rechter nieuwe schoen in de zoom van mijn toga blijft haken. Met een grote boog vliegt eerst het dossier uit mijn handen en zeil ik er zelf achteraan. In een regen van A4-tjes (vol met alimentatie berekeningen en pleitnotities) kom ik midden in de rechtzaal plat op mijn buik terecht. In een split second vrees ik dat het getik dat ik om me heen hoor mijn eigen tandjes zijn, maar gelukkig zijn het slechts de 24 knoopjes van mijn toga die me om mijn oren vliegen….

De rechter kucht weer. ‘ Komt u binnen Meester Van der Weide, Welkom’ .  Mijn cliente heeft een rode kop van de plaatsvervangende schaamte. De wederpartij kan zijn lachen niet inhouden. Ik zelf sta zo snel mogelijk op en sla de toga als een badjas om me heen. ‘ Ja, laten we beginnen’ zeg ik dapper, terwijl de griffier op de grond alle knoopjes bij elkaar zoekt.

Het kwam niet meer goed die dag.