Tim en zijn pa

 

Kan jij je voorstellen dat je tegenover je vader komt te staan in de rechtszaal?
Dat had Tim (19) ook nooit gedacht.
Totdat hij heel graag wil studeren, zijn moeder daar geen geld voor heeft en de IBGroep
aangeeft dat hij eerst zijn vader moet aanspreken voordat hij een lening kan krijgen.

Omdat Tim meerderjarig is, kan moeder niet (meer) voor hem procederen en geen alimentatie meer voor hem vragen. Tim moet dat zelf met een advocaat in een procedure tegen zijn vader vorderen.

Tim zit bij mij aan tafel op kantoor, samen met zijn moeder, die een strijdlustige blik heeft en haar hand op Tims arm legt. Tim krijgt amper de kans om wat te zeggen. Moeder is goed voorbereid.
Tims vader is al jaren niet meer echt in beeld, zo nu en dan stuurt hij een smsje en een keer per jaar gaan Tim en zijn vader samen eten. Dat is dan meestal best gezellig, Tim hoopt altijd dat zijn vader hem daarna wat vaker op zoekt, maar vader is best heel druk met zijn eigen bedrijf en zijn nieuwe gezin met twee kleine meisjes van 5.

Moeder wil dat Tim zijn vader voor de rechter sleept. ‘Zijn pa kan het best lije, hoor! En Tim moet de kans hebben om te studeere!’. Tim knikt schaapachtig met zijn moeder mee.
Ja, hij had zijn vader wel gebeld en gevraagd of hij maandelijks wat bij wilde dragen. ‘ Je kan toch werken?’ had zijn vader gezegd. ‘ Deed ik vroeger ook hoor, naast mijn studie’.
‘Ach wat!” roept moeder verontwaardigd uit: ‘ Zijn pa hep nog nie eens de MAVO afgemaak man, wat nou studie! Tim is hier de enigste studiebol!”. Tim vraagt of ik eerst nog eens wil proberen om vader een brief te sturen, dus zonder gelijk die rechter erbij. Dat doe ik.

De vader reageert redelijk snel. Hij belt me en scheldt me helemaal verrot. Hij zou het liefst in de auto stappen om die smerige advocaat een lesje te leren. Als ik dan toch vond dat iemand die studie moest betalen, dan deed ik dat toch lekker zelf van de centen die ik verdiende aan dit gezeur?

Twee maanden later staan ze tegenover elkaar in de zittingszaal, Tim en zijn vader. Moeder moet op de gang blijven. Tim vindt dit allemaal vreselijk. Ik ook voor hem. Maar de rechter heeft de zaak goed bekeken en gaf al gelijk aan dat hij vindt dat vader, op basis van zijn inkomensgegevens, moet gaan bijdragen aan Tims studiekosten. 175 euro per maand, precies wat Tim verzocht had. Ik was voorbereid op hevig verzet, maar vader is zo mak als een lammetje. Hij gaat gelijk akkoord, zodat we niet verder hoeven met de zaak maar de zaak ter plekke wordt geregeld. Gelukkig, er wordt verder dus geen modder gegooid.

Op de gang zit moeder te wachten. Tim komt blij naar buiten en vertelt moeder de uitkomst van de zaak. Moeder haalt haar schouders op. Terecht, deze uitspraak, stelt ze.
De vader probeert ondertussen ongezien langs ons te lopen maar moeder houdt hem tegen. ‘ Zo uilskuiken, ellendeling, vond je het zooo moeilijk gewoon toe te geven? Is DIT er nou allemaal voor nodig ?’ Ze wijst naar Tim. Maar Tim staat er niet meer.
Die is al naar buiten, zijn toekomst in gelopen.