Over de Advocaat die gaat…

Advocaat Verlaat Me Niet!

Bij mijn eerste kantoor, waar ik jaren heb gewerkt, vertrok ik omdat ik een ander mens was geworden. Dat was niet de officiele lezing uiteraard. Ik had een goed verhaal vond ik zelf; toe aan een nieuwe uitdaging, me verder specialiseren enzovoort. Maar eigenlijk was ik gewoon moeder geworden. Opeens had ik de liefste baby van de wereld waar ik alleen maar bij wilde zijn. Ik paste niet meer in die ambitieuze omgeving van mijn kantoor. Ik wilde niet meer later dan de baas naar huis vertrekken ‘s-avonds, niet meer weekenden lang dossiers doorlezen en wekelijks borrelen met mijn collega’s, die steeds een beetje jonger werden dan ik.

Ik had nog geen andere baan toen ik ontslag nam. Ik moest voor mijn gevoel eerst weg uit mijn veilige nestje voor ik verder kon nadenken over de volgende stap. Op mijn kantoor waren ze vol begrip. Tuurlijk, nieuwe stap, ander rechtsgebied, uit de comfortzone…Een week na mijn vertrek sprak ik een collega-advocaat die me vol medeleven aankeek. ‘ Overwerkt he? Overspannen he? Hoop dat je er snel weer bovenop komt..’. Dit was blijkbaar de behapbare versie van mijn vertrek. Ik heb het zo gelaten.

Vier gerechtvaardigde Vertrek-bij-kantoor-redenen

Onder advocaten is het redelijk gebruikelijk om ruzie met elkaar te maken op het moment dat je weg gaat. Voor jezelf beginnen, ergens anders je heil willen zoeken, het kán natuurlijk wel…maar het geeft toch wel heel erg vaak gedoe.

Als je bij een advocatenkantoor werkt en je vertrekt daar, kan dat prima zonder ruzie wanneer je:

  1. De liefde van je leven achterna reist….Wanneer je nieuwe vriend/vriendin in Rotterdam woont en jij in Hengelo werkt, dan zal iedereen begrijpen en wellicht zelfs accepteren dat je op een gegeven moment je advocatenpraktijk wat dichter bij je nieuwe liefde gaat uitoefenen.
    Voorwaarde bij deze vertrekvariant: je nieuwe liefde heeft een beter betaalde/ een nóg interessantere baan dan jij. Als dat niet zo is, moet hij/zij natuurlijk gewoon jouw kant op verhuizen en geldt de No Mercy regel gewoon!
  2. Een andere baan hebt gevonden of gaat zoeken die helemaal NUL raakvlakken heeft met je advocatenwerk. Je wil bijvoorbeeld leraar worden. Of je gaat bij de bank werken. Oke, als het dan toch juridisch moet blijven: Rechter of Officier van Justitie. In deze gevallen snapt iedereen dat je weg gaat bij je kantoor.
    Voorwaarde voor deze vertrekvariant: open en eerlijk zijn over je afwijkende ambities. En maak ze duidelijk dat ALS je advocaat had willen blijven, dat je dan zeker-te-weten bij dit kantoor was gebleven!!
  3. Alles helemaal zat bent, het werk echt niet meer wil doen/ niet aan kan en het het beste voor iedereen is dat je vertrekt.
    Voorwaarde bij deze vertrek-variant: je houdt de eer aan jezelf, dus je vertrekt eerder dan dat de rest echt last van je heeft gekregen. Je laat ze duidelijk merken dat het iets in jou is, dat het niet aan hen ligt natuurlijk. Heel belangrijk in deze variant is dat je nog geen concreet plan hebt voor wat je verder gaat doen;
  4. Een affaire met een advocaat op kantoor/een van de compagnons hebt. En ik bedoel niet dat je op de jaarlijkse kerstborrel na 23 uur een plotselinge fling hebt met je patroon en dat er dan daarna een soort van roddeltje ontstaat dat jij het met de baas zou hebben gedaan. Dat begrijpt iedereen. Zoals mijn eerste baas ooit sprak: ‘Het nadeel van alleen maar leuke mensen aannemen, is dat ze elkaar óók leuk vinden’. Nee, het moet wel een echte affaire zijn. Het liefst een die tot de verbeelding spreekt, dus de oudste advocaat op kantoor met de jongste stagiaire. Zoiets.
    Voorwaarde voor deze vertrek-variant:  Het moet uitkomen. Ik bedoel dat er echt een verhaal van het type ‘ door-de-mand-gevallen’ de ronde moet gaan doen op kantoor. Dat de echtgenote van de baas woedend op kantoor staat om ‘haar’ te zien. Dat er op de rechtbank gefluisterd wordt wanneer hij daar binnenloopt. In dit soort gevallen is een ander kantoor zoeken – voor de jongste advocaat van dit stel-wel aan te raden, zelfs noodzakelijk als je ooit nog serieus genomen wil worden. Al is deze woordkeus een lastige.

Dag advocaat

Bij mijn eerste kantoor vertrok ik zonder ruzie, maar ook zonder concreet plan. Ik bleef zoeken naar een nieuw nestje, maar steeds als ik dacht het gevonden te hebben viel het nest weer uit de boom. Mijn laatste advocatenstop was de kers op de taart. Ik was daar een van de bazen. Maar dat maakte geen verschil toen ik daar weg ging. Doordat mijn vertrek op het eerste oog niet viel onder een van de vier ‘gerechtvaardigde’ vertrekgronden, heb ik mijn portie wel gekregen. Het was een slopende en lange weg, want discussiëren met advocaten is nou eenmaal geen aanrader, ook niet als je zelf advocaat bent. Maar het ging voorbij. Soms voel ik nog wel een pijntje, gerelateerd aan mijn aftocht uit de advocatuur. Want ik verloor wel wat vriendinnen in de strijd. En wat vertrouwen. In mezelf en in de mens. Maar uiteindelijk won ik er ook veel mee, bijvoorbeeld inzicht.

Overal waar ik werkte, gaf ik mijn hart. En op veel plekken liet ik een stukje van mezelf liggen.  Maar het mooie van ouder worden is dat je weet dat dat niet erg is. Het groeit namelijk allemaal weer aan.