Kroketten

Vrijdagmiddag 14.00 uur. Na een vette krokettenlunch in onze spreekkamer voel ik me redelijk misselijk.

De deur van kantoor gaat open voor mevrouw en meneer De Koning; klaar voor een intake gesprek met de mediator (ik) om hun scheiding in gang te zetten. Hij prijst ons kantoor en website, zij neemt onwennig plaats. Ik kakel een beetje over de cafetaria lucht die in de spreekkamer hangt en scan deze twee mensen ondertussen. Zij; donker, mooi, een jaar of 40 en hij: dik, vrolijk (haast hyper) en een jaar of 60.

Het was voor mij duidelijk: de vrouw gooide de handdoek in de ring. Ik had al visioenen van een vriendje on the side en die arme man, een stuk ouder, was er achter gekomen en.. afijn. Deze mensen gaan dus scheiden.

In de krokettenlucht.

Mensen in scheiding zijn niet altijd van het kaliber redelijk. Boosheid, verdriet en onbegrip voeren vaak de boventoon, zeker in dat eerste gesprek. Het vreet energie, voor iedereen aan de tafel. Maar ik weet dat het goed kan komen, dat er constructief gepraat kan worden. Als dat eerste gesprek tenminste goed gaat. Dus ik moet alert zijn op de signalen die deze mensen als echtpaar onbewust aan me afgeven. Want, zo weet ik inmiddels, deze twee mensen vormen samen 1 systeem, ze reageren op elkaar en ik sta daar buiten en moet daar buiten blijven. En dat vergt mijn opperste concentratie.

Het heet ‘ de scheidingmelding’. Nadat ik heb gevraagd wie het besluit tot scheiden heeft genomen (de verlater), moet deze aan de ander (de achterblijver) heel direct uitspreken dat het huwelijk voorbij is en de scheiding dus onvermijdelijk is. Je zou denken dat dit inmiddels wel duidelijk is, wanneer je bij mij aan tafel zit. Maar niets is dus minder waar. Het gebeurt maar al te vaak dat de verlater uitspreekt dat het echt klaar is en de ander vervolgens in tranen uitbarst en stamelt dat hij of zij dit echt niet had verwacht / niet snapte / niet wilde. Dat is treurig. Dat is vaak triest en akelig. Die melding valt vaak als een bom op tafel. Ook ik voel de zwaarte van die mededeling op dat moment. En soms moet ik er savonds nog wel eens van huilen. Soms hoor.

Dit stel dus. En de melding. HIJ was het. Hij wilde niet meer verder. Hij vertelde het luchtig, haast grappig. Zij barstte in snikken uit.  Maar zijn besluit stond vast en met droge ogen zei hij het. Vriendelijk glimlachend bracht hij de boodschap aan de vrouw met wie hij 15 jaar samen was en met wie hij 4 kinderen had (had zij die werkelijk gedragen met dat mooie lijfje?).

’ Het is klaar, ik wil niet meer verder met jou . Ik ga bij je weg. Er valt al zolang niets meer te lachen’. Hij klopte haar op haar knie. Zij huilde stilletjes.

Ik had met haar te doen. Ik had ook met mezelf te doen want ik had die tweede kroket niet moeten nemen. We bespraken de regels voor het traject dat zou komen en ik inventariseerde wat er geregeld diende te worden de komende tijd.  Het gesprek verliep moeizaam omdat hij steeds op zijn iphone zat te typen en mij wazig – en lachend- aankeek. Opeens dacht ik het te weten. Ik vroeg: ‘ Is er een ander in het spel?’. Zij zuchtte en hij lachtte terwijl hij zei: ’ Een ander? Welnee. Het is een bekende!’

Hij was de clown, zij de pierrot. Hij was de lach zij was de traan. Zij wilde samen oud worden en hij wilde het leven voelen. Hij wilde lachend het huwelijk laten ontbinden zonder al te veel gedoe. Zij wilde in therapie voor de verdieping van hun relatie. Hij was straal verliefd op een bekende geworden. Zij was alleen, verdrietig en gekwetst. Ik stond erbij en keek ernaar.

We hadden nog zes gesprekken nodig voordat op een zonnige vrijdag de stukken getekend konden worden. Hij tekende snel. En lachend. Zij tekende ook. Haar tranen bevlekten zijn keurige blije handtekening.

Ik nam toch weer twee kroketjes die dag.