Kleine stapjes

Het was vorig jaar in de herfstvakantie en ik was een dagje op pad met mijn dochter, ze was toen 10 jaar. We zaten een taartje te eten in de stad.
‘Stel dat je moest kiezen tussen mij en papa…’ Met een blik vol sensatie kijkt ze me aan.
‘Dat ik bijvoorbeeld in het water viel en niet kon zwemmen, en papa ondertussen met een hand aan een dak hangt en bijna valt…’.
Ik probeer de schijn nog een beetje op te houden.
‘Oeh… jeetje, wat een afschuwelijke situatie lijkt me dat…’ zeg ik. Maar ze ziet dat ik vooral moet lachen. ‘Zeg dan mama, wat zou je doen?’.
‘Ik zou jou eerst redden’, zeg ik beslist. ‘ Papa is mijn kind niet.’
Maar waar ik dacht een prima antwoord te geven, wordt zij boos.
‘Nou lekker mam, zal papa leuk vinden dat je hem laat hangen. Of vallen, want dat gaat dan gebeuren natuurlijk. En dan heb ik geen vader meer, dus zo goed is die oplossing niet.’
Djiesus. Ik kijk haar hulpeloos aan.
‘Wat was het goede antwoord dan?’ vraag ik.
‘Nou gewoon, of dat je zegt: ik kan niet kiezen tussen jullie. Of dat je iemand zou roepen om papa te redden en daarna mij uit het water haalt’ zegt ze verontwaardigd.
Hoe dom kon ik zijn.

We zijn een jaar verder. Sinds een paar weken zijn haar vader en ik uit elkaar. Dochter en ik lopen samen met de hond in het bos als ze zegt:
‘Mam, weet je nog dat je toen voor mij koos, toen ik vroeg wie je eerder zou redden?’
Ik weet gelijk waar ze op doelt.
‘Hm hm’ antwoord ik vaag, me bewust van het grote gevaar dat bestaat bij 11-jarige dochters die opeens in een seconde kunnen switchen van lief klein en aanhankelijk naar een ontzettende puber die overal tegenaan schopt en vooral tegen mij.
Ze zegt: ‘Ik vond dat toen al zo gek, dat je niet je man koos maar mij. Niet dat ik dat niet fijn vind natuurlijk, maar ik dacht altijd dat je je man sowieso als eerste redt en niet je kind, want je man ken je al veel langer. Maar jij koos toen mij en nu zijn jullie gescheiden, dus dat klopt dan wel met wat ik dacht.’.
Uh… ik aarzel.

“Liefje…’’ zeg ik voorzichtig,“Dat is misschien lastig te begrijpen als je zelf geen moeder bent, maar jij en je zusje gaan voor mij boven alles en iedereen, jullie zijn belangrijker dan alles wat er in mijn leven nog meer is … en dat gevoel dat heb ik alleen voor jullie, omdat jullie mijn bloed zijn, omdat jullie uit mijn buik…’
“Please mam! ‘ onderbreekt ze me geïrriteerd. ‘Dat hoef ik niet te horen hoor, dat we uit jouw buik komen enzo, gadver.’
We sloffen door de bladeren en af en toe komt de hond even kwispelend naar ons toe.
‘Snap je wat ik bedoel?’ dram ik door. ‘Het is niet dat papa en ik daarom uit elkaar zijn he, omdat ik hem niet van dat dak zou halen. Ik hou ook van papa, maar anders dan van jullie’.
“Jaja, daarom zijn jullie zeker ook gescheiden!’ zegt ze boos.
Ik zucht. Lastig man, dit soort gesprekken. Ik voel een brok in mijn keel. Maar ze neemt er geen genoegen mee.

“Als je maar niet denkt dat ik jou eerder uit de zee haal dan dat ik papa van dat dak haal hoor mam!” Ik grinnik. ‘Dat hoeft ook niet hoor, lieverd. Ik kan zwemmen’.
Ze lacht alweer. “ En papa heeft hoogtevrees, dus die gaat toch dat dak niet op’. ‘Precies’, zeg ik.
We lopen door de bergen herfstbladeren. Per ongeluk schop ik een paddenstoel hoog door de lucht.
‘Mam!’ roept ze uit, ‘ Paddenstoelen hebben ook gevoel!’.
Ze heeft gelijk. Ik moet kleine stapjes nemen in deze herfstige tijden.