Het is maar een datum

Oliebollen zijn net paaseieren

Die aanloop naar de jaarwisseling, ik vind het elk jaar weer een crime. Al weken vragen mensen me: ‘Wat gaan jullie doen met oud en nieuw?’ En ik wist het steeds niet. Want er was geen ‘jullie’ dit jaar.

Al zolang ik me kan herinneren zijn er elk jaar wilde oud en nieuw-plannen, die meestal nergens op uitlopen en die ertoe leiden dat ik meestal ergens in een huiskamer af loop te tellen tot het klokje 12 slaat, omringt door bijna altijd dezelfde mensen en teveel vermoeide en hyperende kinderen (want al twee weken kerstvakantie en dus afgedraaid). Elk jaar weer teveel drank en een opgeblazen buik van die vette oliebollen. Ik heb met oliebollen dezelfde verhouding als met paaseieren; ik wil ze niet maar ik eet ze toch. Teveel en te snel, in razend tempo tik ik er zo een paar weg. Doe effe normaal, dat kan toch geen mens hebben.

Het is maar een datum hè?

Dit jaar was het allemaal anders. Voor het eerst sinds ik moeder ben vierde ik oud en nieuw zonder mijn bloedjes. Die vierden het dit jaar bij hun vader. Ik had het zelf voorgesteld: dit eerste jaar bij hem en volgend jaar bij mij. Het leek me toen een goed idee, maar naarmate de datum dichterbij kwam, begon ik er wel tegenop te zien. Is dat wel leuk, oud en nieuw zonder je kinderen? Na lang aarzelen (moet ik niet gewoon op vakantie gaan, moet ik niet gewoon om tien uur naar bed?) koos ik ervoor om mezelf te vermannen en gewoon gezellig naar vrienden te gaan. Mijn mantra in de week voor oud en nieuw was steeds: ‘Het is maar een datum’. Ik zou het gewoon zien als een gezellige avond, niet meer en niet minder. Maar ergens diep in mijn lijf rolde een verdrietig golfje heen en weer. Ik negeerde het.

Een razendsnelle Stemmingswisseling

Oudjaarsavond kom ik goed door, we doen spelletjes, we drinken lekkere wijntjes en er is zelfs een kalkoen. Uit de oven dan hè. So far so good. En dan begint het aftellen, de tv gaat aan om de klok te volgen op Nederland 1. En bij klokslag 12 vliegt iedereen in elkaars armen. Ik pak de eerste de beste die naast me staat (niet geheel toevallig iemand die ik heel lief vind) en knuffel de eerste secondes van het jaar in zijn armen. Maar dan hoor ik het. Hét liedje. Abba met ‘Happy Newyear’. En er ontstaat een Pavlov reactie: ik hoor en reageer onmiddellijk. Bij de eerste tonen van het lied stromen de tranen over mijn wangen.

Het verbaast mezelf hoe snel mijn stemming omslaat, daar waar ik de eerste minuut van het nieuwe jaar nog gelukzalig in de armen van een leuke man lig, sta ik de tweede minuut van het nieuwe jaar brullend in een huiskamer, omringt door mensen die allemaal blij en vrolijk zijn en zo in het moment opgaan dat mijn breakdown hen volledig ontgaat. Ze kunnen niet wachten om naar buiten te gaan, er staat immers voor honderden euro’s vuurwerk klaar in de gang.

Tranen in het vuurwerkgeweld

Ik sneak naar de achterdeur en kijk door mijn tranen heen naar het vuurwerk in de lucht. Ik denk van alles en voel nog veel meer. Mijn telefoon gaat. Mijn kindjes willen met me Facetimen. Razendsnel veeg ik de tranen van mijn wangen en pak zo blij mogelijk op. ‘Gelukkig nieuwjaar mamaaaa!’ Ik zie die koppies en in mijn hart wordt het vuurwerk ook aangestoken; mijn liefjes, we gaan er een mooi jaar van maken.

‘Gelukkig nieuwjaar schatjes!!’ roep ik door het vuurwerkgeweld heen.

Ik loop weer naar binnen, naar de champagne. En ik neem nog maar een oliebol, die zoutig smaakt door de tranen. Het is maar een datum. Maar ik ben blij dat ‘ie voorbij is.  Morgen is alles weer gewoon.