AU!

‘Ik had gewoon nooit gedacht dat ONS dat zou gebeuren….’

Hoe vaak heb ik dat gehoord?

Waarom ben JIJ eigenlijk met je man getrouwd? ‘De liefde” is meestal het antwoord op de huwelijksvraag. Mooie, bijzondere en eeuwige liefde. Niemand trouwt met het idee dat het voor eventjes is. Iedereen wil in de eeuwige liefde geloven. Je belooft elkaar op je huwelijksdag samen oud te willen worden. Dat je elkaar na slechts vijf jaar huwelijk voor alles wat lelijk is uitmaakt in de rechtbank….dat zal jullie nooit gebeuren. Dat je alle vuile was van je huwelijk buiten gaat hangen nog voordat je tien jaar getrouwd bent… doe eens normaal. Dat gaat jullie niet gebeuren.

Maar dan krijgen jullie kinderen samen en dan is alles zo anders.

Of jij verliest je baan en zit maanden lang te sippen op de bank. Zij ontdekt mindfullness en yoga en wil opeens naar Ibiza emigreren om in een commune te wonen. Ja, met de kinderen. En nee, jij mag niet mee. Of hij kan zich er niet meer toe zetten om met die hele vervelende schoonfamilie om te gaan. Zij wil nooit meer seks. Of hij wil altijd seks. Of jij valt toch, ondanks alle waarschuwingen, voor die akelig leuke collega. Je zoekt toch contact met jouw jeugdliefde via Schoolbank.nl en noemt het daarna ‘Meant to be’…

Het komt zo vaak voor….Ergens verliezen jullie elkaar, in sleur of in de jungle van het huwelijk en in het leven van alledag.  En vroeg of laat (vaak een jaar te laat) zit je dan bij mij aan tafel om te scheiden. Samen, als het meezit. Alleen, als het al te laat is.

Als de ander niet meer wil vechten voor je huwelijk is dat vaak te hard om zomaar te accepteren. Waar er twee scheiden, heeft er niet altijd eentje schuld. De koek kan ook gewoon op zijn, al is het vreselijk wanneer alleen de ander dat zo voelt en jij niet. Je eigen aandeel zien vergt moed, maar vooral afstand. En dat is vooral in die eerste fase vaak nog niet zo goed te doen….

Anderen de schuld geven is vooral in die eerste scheidingsfase heel fijn, logisch en vaak onvermijdelijk. Het ligt echt aan die andere vrouw waar hij nu verliefd op is, het komt door haar moeder/broer/beste vriendin, het is zijn leeftijd (midlife!) en veeleisende baan: alles en iedereen wordt er bij gehaald om te verklaren waarom er gescheiden gaat worden. Dat je zelf ook al honderd keer hebt gedacht om weg te gaan ben je vergeten, verlaten worden is afschuwelijk. Maar het verlaten ook. Het vergt moed om te scheiden. Soms is scheiden zoveel moeilijker dan blijven.

Je doet zuchtend je jas aan. ‘Ik had gewoon echt nooit gedacht dat het ONS zou overkomen….Het komt echt door die nieuwe baan, die nieuwe collega’s, zijn leeftijd….’

Ik knik je meelevend toe. Jouw tranen zeggen genoeg. Want het doet zeer, dat scheiden. Vreselijk veel pijn. En tuurlijk, dat gaat wel slijten. En tuurlijk, je bent niet de enige. Maar wat heb je daar nou aan. Scheiden is voor anderen, niet voor jou.

Je zet je zonnebril op als je naar buiten loopt en mompelt:

‘Misschien komt ie nog wel bij zijn positieven….’