Advocaatje, ren je nog?

Elke keer weer ben ik verrast als ik mezelf op foto’s naast anderen zie staan, want ik ben in het echt veel kleiner dan ik denk. ‘Is ons ego’, zegt mijn moeder, zelf amper 162 cm. Foto’s liegen, in het echt zijn we veel langer.

Een tijd geleden had ik een cursus, samen met drie kantoorgenoten. We werden warm onthaald door een andere advocaat, die bij me in de buurt woont en die ik al jaren ken omdat ik ooit met haar gestudeerd heb. ‘ Zijn jullie maar met z’n drietjes?’ vroeg ze aan mijn collega’s. Alle drie keken ze om, nee hoor, daar stond ik toch echt. ‘Oh sorry hoor’, lachtte de akelige advocaat me toe- zelf is ze nogal lang en dun-, ‘ Ik zag je even over het hoofd, zul je wel vaker hebben, hahahaha! ’. Ik lachte mee, als een advocaat met kiespijn. Een klein advocaatje dan.

Maar als je dan niet lang bent , dan tenminste wel gestroomlijnd. Dus ik heb het hardlopen weer opgepakt. Om te voorkomen dat ik mezelf overbelast (al acht ik die kans heeeel minimaal want over mijn grenzen gaan op sportief gebied… ik weet niet eens hoe het moet), maar om mezelf dus te beschermen en een optimaal resultaat in korte tijd te behalen, heb ik de hardloop-App van Evy gedownload. En die is best leuk voor zoiets vervelends als sporten. Ik heb alle knopjes ingesteld die mogelijk zijn, dus Evy roept om de haverklap: ‘ WHOEHOE, je gaat als een speerrrr ‘ (en dan met Vlaams accent, hoe lief). Ook zegt ze elke vijf minuten hoe ver ik al ben en hoe goed ik het doe. Ik ben al bij les 17, loop twee keer per week en over 10 lessen kan ik volgens Evy echt 5 km lopen!!

Ik hou vol.

Vanochtend liep ik in het park, uit te puffen (want Evy had me net twee minuten wandeltijd voorgeschreven) toen ik de lange sporty advocaat, die van die cursus, tegenkwam.  Ze had een mooi gestroomlijnd pakje aan. Ze huppelde me frontaal tegemoet, ik kon niet meer vluchten, dus drukte op de ‘ Evy-ik-heb-even-pauze-knop’ op mijn Iphone. Met een paars hoofd (ik kan nog niet zo goed zweten maar dat komt wel zegt Evy, heus) maakte ik een kort hijgerig praatje. ‘ Hoeveel loop je?’ vroeg ze.  Ik vertelde eerlijk dat ik net begonnen ben. Ik vermeed te zeggen dat ik nauwelijks 3,5 km per keer haal. ‘ Loop een keer met mij mee’, zei ze, ‘ Ik loop twee keer per week, heel relaxed hoor, ongeveer tien kilometertjes’. Tjes. Tien. En vervolgens somde ze ongeveer alle omliggende dorpen op waar ze dan lekker even doorheen rende op een gewone doordeweekse ochtend. Gewoon effe lekker voordat ze weer gaat werken, want hee, dat gezit de hele dag in ons vak… ze knipoogde erbij en ik meende echt te zien dat ze vluchtig afkeurend naar mijn groene joggingbroek keek. Ik stierf al bij de gedachte aan samen rennen met deze atleet. Monter zei ik: ‘ Nee joh, ik kan niet samen lopen, ik loop met Evy namelijk!’. De sporty advocaat spiedde naast en achter me. ‘ Waar is Evy dan nu?’ vroeg ze voorzichtig en een beetje achterdochtig. Ik haalde mijn schouders op. Die is vast al doorgelopen, zei ik. ‘Of je hebt haar over het hoofd gezien’.